Stoppen: Over de moed om te kiezen voor een andere weg

Carlijn Vis en Humberto Tan hebben beiden een fascinatie voor hoe krachtig sommige mensen zijn, of het nou om doorzetten of stoppen gaat. Ze willen weten waar mensen die kracht vandaan halen.

De thema's die ze onderzoeken raken ook aan grotere maatschappelijke thema's zoals de prestatiemaatschappij, voldoen aan verwachtingen van anderen, opbranden in je werk, geen punt durven zetten achter iets dat veel energie kost en weinig oplevert, vasthouden aan iets dat je identiteit bepaalt, mentale gezondheid.

Eloi Youssef was 17 jaar leadzanger van Kensington. Met zijn stem en de liedjes die ze samen schreven groeide Kensington uit tot een van Nederlands succesvolste bands. Ze waren de eerste Nederlandse band die de Johan Cruijff Arena uitverkocht. Na dat grootse optreden besloot Eloi te stoppen. Hij wilde niet langer op een plek staan waar hij niet gelukkig was, waar hij langzaam het contact met het publiek verloor, en met de muziek. Dat stoppen een optie was, kwam nooit in hem op. Totdat zijn zus zei: "Je mag stoppen, je bent een vrij mens." Eloi: "Die woorden gaven zo veel energie." De rest van de band had moeite met zijn besluit. Er was veel verzet, er is jarenlang niet over gepraat en pas drie jaar later maakte de band het bekend aan het publiek. In 'Stoppen' vertelt Eloi voor het eerst zijn verhaal.

Els Visser, opgeleid tot arts, was zich aan het specialiseren tot chirurg. Ze leed schipbreuk in Indonesië, een ervaring die haar leven veranderde. Over het moment op zee: "We waren zo ver op zee dat al onze telefoons geen bereik hadden. Dus we konden geen alarm slaan. En de marifoon deed het niet. Het was elf uur 's avonds en ik had die dagen ervoor ook geen andere boten gezien. We waren daar alleen en eenzaam in die grote oceaan." De volgende ochtend besloot ze te gaan zwemmen. Ze zwom acht uur lang in een woeste zee naar een onbewoond eiland en overleefde.

Later, thuis in Utrecht, nam ze een drastisch besluit: ze stopte met arts zijn en koos voor een carrière in de topsport. Ze werd professioneel triatleet.

De dochter van Nadja was 11 dagen oud toen haar man de geboortekaartjes op de post ging doen. Op straat werd hij door een onbekende man met een mes om het leven gebracht. Woede en verdriet beheersten het leven van Nadja volledig. Ze is constant boos en moe, en kon voor haar dochter niet de moeder zijn die ze wilde zijn.  

Totdat ze in de rechtszaal voor het eerst oog in oog stond met de dader. Ze besloot op dat moment de regie weer terug te pakken. "Fleur was haar vader al kwijt. Ik wilde niet dat ze ook haar moeder zou verliezen aan haat." Ze besloot te stoppen met boos zijn. En alle energie die jarenlang naar de dader ging, vanaf dat moment aan haar dochter te geven.

Filosoof Lammert Kamphuis heeft de gave om verhalen uit de filosofie dichtbij te brengen. Hij vertelt op een toegankelijke manier en heeft een geweldig archief aan filosofische anekdotes die ons helpen om bepaalde situaties anders te zien. En bijvoorbeeld wel de moed te vinden om te stoppen. Of om iets op een andere manier aan te pakken, tegen de verwachtingen van je omgeving in. Zijn beeldende manier van vertellen maakt een abstract begrip als stoppen meteen inzichtelijk. Lammert is heel praktisch in zijn uitleg en vertelt hoe je de ideeën zelf kunt toepassen.